Het mysterie van het Paaseiland

Paaseiland, of Rapa Nui zoals dat in de lokale taal genoemd wordt, of Isla de Pascua in het Spaans, is een eiland in de Grote Oceaan dat bij Chili hoort, en bewoond is sinds 400 n.Chr. Het ligt op 3600 km ten westen van Chili en is een van de meest geïsoleerde bewoonde eilanden ter wereld. Het werd naar Pasen vernoemd omdat het op Paaszondag in 1722 door de Nederlander Jacob roggeveen was ontdekt.

Paaseiland lijkt niet op de andere Polynesische eilanden. Flora en fauna zijn zo armzalig dat het onmogelijk lijkt dat hier ooit een beschaving gebloeid heeft. Toch staan er ongeveer 900 beelden en 240 ahu’s, ceremoniële platforms waarop ooit beelden stonden. Veel beelden zijn in de grond verzonken alsof een enorme aardverschuiving hen bedolven heeft.
Thor Heyerdahl, die het eiland in 1947 met een balsa rietboot bezocht om te bewijzen dat de bewoners oorspronkelijk uit Zuid Amerika kwamen (recentelijk heeft de genetica aangetoond dat het thuisland van de Polynesiërs in Azie ligt), heeft aangetoond dat de beelden (gemiddeld 5 meter lang en 15 ton zwaar) uit het gesteente van de vulkaan Rano Raraku gehakt zijn, en dat harde stenen hamers werden gebruikt (ref. Heyerdahl)

De beelden lijken allen naar een punt aan de horizon te kijken alsof zo op iets of iemand staan te wachten. Een ander mysterie is het Ahu Vinapu platform, dat het enige platform is dat gemaakt is van precies passende stenen, net zoals de Inca gebouwen in Zuid Amerika en piramiden in Egypte. Het is moeilijk te geloven dat de Paaseilanders dezelfde uitzonderlijke steentechnologie hadden uitgevonden als deze oude beschavingen.