Het Serapeum in Egypte nabij de piramide van Djoser in Sakkara is een van de meest mysterieuze plaatsen ter wereld. Het is een soort ondergrondse atoombunker – die als eerste door Auguste Mariette in 1851 is betreden – en is honderden meters lang en heeft 24 grote zijkamers. In deze zijniches staan enorme sarcofagen. Ze meten ongeveer +/- 4 x 3.4 x 2.3 meter, zijn uit één enkele steen uitgehakt en wegen tussen de 60 en 80 ton, terwijl de deksel ongeveer 20 ton weegt. Men denkt dat in deze sarcofagen heilige stieren begraven waren maar er is nog nooit een stier in zo’n sarcofaag aangetroffen, zie Ref. Däniken. De meesten waren geheel leeg, en een enkele bevatte een stinkende massa beenderen die met bitumen gemend waren.

Afgezien of dat deze sarcofagen wel of niet dienden als laatste rustplaats voor heilige stieren, is het een mysterie hoe men ooit in staat was deze monsterlijke dingen te fabriceren.

De afmetingen zijn zo groot en de gladheid zo extreem dat zelfs tegenwoordig er eigenlijk geen machines op de wereld bestaan die zulke grote blokken uit een berg kunnen hakken, het uithollen met scherpe hoeken en de binnen- en buitenwanden tot zo een verbazingwekkende gladheid kunnen polijsten. C. Dunn toonde aan dat deze gladheid in de orde was van 0.05 mm, zie website Dunn. Maar er is meer, de deksel, eveneens extreme glad, ligt op de sarcofaag met een perfect rechte hoek met de binnen wanden. Maar om perfect rechthoekig te zijn moeten deze wanden over een afstand van 4,5 m, resp. 1,5 meter perfect parallel zijn. Bovendien moet de bovenrand van de kist een perfect vlak dat haaks staat op de wanden.

Deze precisie, in combinatie met de gigantische afmetingen, gaat ons begrip te boven. Machines om dit na te maken bestaat momenteel niet, en het zou een fortuin kosten om zulke machines te bouwen – het lijkt volstrekte waanzin. Extreem high-tech precisie steenhouwtechniek, boor en polijsttechniek werd hier in de oudheid toegepast. Wie deed dit, hoe en waarom?