De Sfinx van Gizeh is het grootste uitgehouwen beeld ter wereld, en tevens het oudste. Het is 57 meter lang, ongeveer 6 a 8 meter breed en bijna twintig meter hoog. Het is gemaakt door het verwijderen van het kalksteen rotsmassief rondom waardoor hij in een kuil ligt. Het hoofd bestaat uit hardere kalksteen dan de lagen van het lichaam. Het hoofd met de nemes heeft een te kleine omvang in vergelijk met het hoofdmassief hetgeen doet vermoeden dat dit een latere modellering is van een oorspronkelijk grote (leeuwen)kop.

Omdat de Sfinx in een kuil ligt die in minder dan 70 jaar weer helemaal vol waait met zand als dit niet constant opgeruimd wordt, heeft de Sfinx het grootste deel van zijn bestaan onder het zand gelegen, waarbij alleen de kop boven het zand uitstak. Toch is de romp geërodeerd, zelfs onder de bekleding van steenblokken die al in de tijd van Chephren werd aangebracht. De Sfinx moet dus wel veel ouder zijn dan de piramiden. Een andere indicatie in die richting zijn de verticale erosiesporen die alleen door water veroorzaakt zouden kunnen zijn (West). En voor een nat klimaat moeten we terug naar tenminste 6000 v. Chr. In “De Verborgen Geheimen van de Mens - Deel 1” wordt uiteengezet dat een geheel andere erosiemechanisme dan waar tot nu toe aan gedacht werd, de vermoedelijke veroorzaker is van die merkwaardige erosie, wat overigens de Sfinx ook een enorme ouderdom kan geven.

De Sfinx heeft als bijzonderheid dat hij naar de verre horizon lijkt te kijken, alsof hij ergens naar uitkijkt. Het merkwaardige is dat juist in 10500 v. Chr. het sterrenbeeld de Leeuw op dat punt aan de horizon te voorschijn kwam op het moment van de zonnewende. Zou de Sfinx inderdaad zó oud zijn? Maar als dat zo is dan zou de piramide van Chephren ook zo oud moeten zijn omdat de ‘processieweg’ langs de Sfinx precies naar de piramide loopt, en deze weg loopt direct langs de kuil van de Sfinx.

Lees verder in “Verborgen geheimen van de mensheid - Deel 1, Hoofdstuk 10”.