Nergens ter wereld staan er zoveel monumentale obelisken zo dicht bijeen als in Axum in Ethiopië. Het zijn giganten die meer dan 20 meter lang zijn. De grootste reikt tot 24 meter maar ligt in 3 stukken gebroken op de grond. Het vermoeden is dat deze 160 ton zware obelisk bij het oprichten neergestort is. Deze grote obelisken staan op een veld in het stadje Axum bijeen, maar in de omgeving staan er nog veel meer al zijn die minder lang en minderspectaculair gedecoreerd. De grote obelisken zijn allen zo vormgegeven dat het lijkt alsof er onderin een toegangsdeur is, soms zelfs voorzien van een hendel, en etages met ramen. Maar dit alles is slechts schijn. Het zijn valse deuren en ramen.

Een van de reusachtige obelisken werd in 1937 door het Italiaanse leger meegenomen naar Rome. Na jarenlang touwtrekken tussen Ethiopië en Italië werd de obelisk in 2005 teruggebracht naar Axum.

Voor zover bekend staan de obelisken er al heel lang. De officiële leer is dat we daarvoor terug moeten gaan naar de 4^de eeuw na Christus maar het bijzondere is dat deze obelisken geen enkele decoratie bevatten die de ouderdom of oprichter verraden. Om er dan toch maar een verklaring voor te geven worden de grote obelisken – of stela zoals ze meestal worden aangeduid – toegeschreven aan een koning, en de kleinere aan edelen. Maar als we er met een technisch oog naar kijken valt iets bijzonders op. De ramen en deuren zijn zo scherp gestoken dat er geen sprake van kan zijn dat deze vormen uitgehakt. Het gaat hier om nefeline syeniet, gesteente dat lijkt op graniet en dat vermoedelijk uit de westelijk van Axum gelegen steengroeven komt. Hoe hadden die technologisch primitieve koningen dat in die tijd moeten doen, al hadden ze ijzeren gereedschap gehad. Het lijkt er veel meer op dat deze structuren met een pleistertechniek zijn aangebracht.

Een ander aspect is dat de obelisken op speciaal ontworpen bunkers staan. Natuurlijk zegt men nu dat dit graven zijn, maar is dat zo? Een stela, staande op zo’n bunker, doet veel meer denken aan een raket op een lanceerplatform. Is dat wat de koningen gezien hebben en dat spectaculair gebeuren hebben willen gedenken? De Axum obelisken zouden gedenktekens zijn op grafmonumenten van koningen en edelen maar er is geen enkele aanwijzing dat dit inderdaad zo is. De grote obelisken staan op bunkers die doen denken aan lanceerplatforms.

De scherp gestoken decoraties kunnen onmogelijk met hamer en beitel zijn uitgehakt. Er lijkt een pleistertechniek te zijn toegepast. Het is een raadsel hoe men de uiterst zware obelisken heeft opgericht. Deze 160 tonner heeft het niet gehaald en is neergestort.