Het werd bij toeval ontdekt. Toen men huizen aan het bouwen was in de buitenwijken van Valetta op Malta, viel iemand plotseling in een gat in de grond. Later werd de plek opgegraven en wat toen aan het daglicht kwam is uniek: een soort ondergrondse tempel, alsof het opgebouwd was met megalithische blokken, maar zo is het niet: in plaats daarvan is het uitgehakt uit de grond.

Het heeft 3 niveaus en stamt uit de prehistorie, dat wil zeggen, men vermoedt van ongeveer 3000 v.Chr.

Stel je eens voor hoe je deze meerlaagse ondergrondse tempel moet construeren, zonder hard metalen gereedschappen, en zonder licht. In het donker, of misschien met olielampen, in de grond graven. Wat kan hiervan de reden zijn?

Malta is een klein eiland, dus wie hier ooit woonde in die tijd moet daartoe een speciale reden hebben gehad. Als het een tempel voor verering is geweest dan moeten er toch (veel) mensen in de omgeving gewoond hebben om de diensten bij te wonen. Maar hier op Malta, zo’n klein eiland? Zelfs als men aanneemt dat in die tijd het eiland verbonden was met het hoofdland van Italië, dan nog is het ‘het einde van de wereld’.

Er is geen tweede Hypogeum in de wereld – het is uniek. Een ondergrondse tempel zou toch een oncomfortabele plaats voor priesters en bezoekers zijn om er langer te verblijven wegens donkerte, gebrek aan frisse lucht en regenwater dat naar binnenstroomt. De enige reden die men zich kan voorstellen is dat het geen tempel was maar een schuilplaats, en dat de persoon die daar beneden woonde niet tegen het zonlicht en UV/IR straling kon.

Meer over het Hypogeum in "De Verborgen Geheimen van de Mensheid - Deel 2, Hoofdstuk 2".